Wyspa pingwinów - Anatol France
Tytuł oryginału: L'Île des Pingouins
Tłumaczenie: Jan Sten
Wyspa pingwinów to powieść Anatola France'a, francuskiego laureata literackiej Nagrody Nobla z roku 1920, który w swojej twórczości bardzo często sięgał po elementy fantastyczne i baśniowe, czyni tak również w tej, wydanej w roku 1908, książce, gdzie owe elementy łączą się z problematyką historyczną i polityczną.
Wyspa pingwinów bardzo szybko zdobyła wielką popularność i uznanie.
Dla France'a cierpienie i ból są nierozłączne z radością. Głęboko przeświadczony o nieuchronności ludzkiego losu, France nie oskarża życia i jego niewidzialnego Architekta z egotycznym patosem, jak to czynili niektórzy romantycy, z bolesnym nihilizmem Pirandella,z nieprzejednaną goryczą Cocteau czy też ze stoicką powagą Camusa. Nie oskarża go wcale, gdyż przypatruje się złym i dobrym stronom Stworzenia z czuła melancholią i z pełnym rezygnacji uśmiechem. Kocha życie za radość i cierpienie, za jego urok i smutne piękno, którego poszukuje i które udaje mu się w nim odnaleźć. Wydaje się w tym France podobny Mozartowi, kiedy komponował swoją symfonię koncertującą - płacze i śmieje się obserwując różnobarwność życia i jego nieuchronny koniec.
Anatole France, właściwie François Anatole Thibault (1844-1924), wybitny pisarz francuski, znawca klasyków greckich i rzymskich, o rozległej erudycji humanistycznej.
Debiutował pracą krytycznoliteracką o A. de Vigny 1868. Wiersze w duchu francuskiego parnasizmu. Poemat dramatyczny nawiązujący do antyku Les noces corinthienne (1876). Rozgłos zyskała już pierwsza powieść Zbrodnia Sylwestra Bonnard (1881, wydanie polskie 1922). Do swojej biografii powracał m.in. w Pamiętniku mego przyjaciela (1885, wydanie polskie 1911) i Piotrusiu (1918, wydanie polskie 1920).
1886-1891 prowadził kronikę literacką w Le Temps, zebraną w La vie littéraire (tom 1-4, 1888-1892), gdzie atakował symbolistów i naturalistów z punktu widzenia zwolennika tradycji klasycznych, oświeceniowych (szczególnie filozofia Woltera) i racjonalistycznych. Stopniowo zbliżał się do socjalistów, m.in. występując w obronie A. Dreyfusa oraz przeciwko skrajnemu klerykalizmowi. Potępiał wszelki fanatyzm, także polityczny, jako zwolennik tolerancji światopoglądowej i religijnej.
1921 wstąpił do partii komunistycznej. Członek Akademii Francuskiej 1896. Nagroda Nobla 1921. W swojej obfitej twórczości przeszedł France znaczącą ewolucję od oderwanego od życia parnasizmu po aktywną postawę walczącego humanisty-socjalisty.
Epikureizm w formie pogodnie sceptycznego stosunku do świata panuje w powieści psychologicznej Czerwona lilia (1894, wydanie polskie 1920) oraz w tomie esejów Ogród Epikura (1895, wydanie polskie 1922). Liberalizm daje o sobie znać w Gospodzie pod Królową Gęsią Nóżką (1893, wydanie polskie 1904) i w Poglądach księdza Hieronima Coignarda (1893, wydanie polskie 1922), której bohaterem jest pogodny i wyrozumiały światły ksiądz.
Ewolucję swoich poglądów zaszyfrował France w cyklu powieściowym Historia współczesna: W cieniu wiązów (1897, wydanie polskie 1909), Pierścień z ametystem (1899, wydanie polskie 1910), Manekin trzcinowy (1897, wydanie polskie 1910), Pan Bergeret w Paryżu (1901, wydanie polskie 1910), którego bohater, profesor, Bergeret porzuca swój sceptycyzm i krainę uczonych ksiąg, by zaangażować się w politykę, walcząc o sprawiedliwy świat.
W powieści Bogowie łakną krwi (1912, wydanie polskie 1912) na przykładzie rewolucji francuskiej odrzucił France, polityczny fanatyzm. Ponadto na szczególną uwagę zasługują: Wyspa pingwinów (1908, wydanie polskie 1923), Bunt aniołów (1914, wydanie polskie 1918).
Z innych przekładów na język polski: Zazulka (1959), Crainquebille (1972), Kościół i Rzeczpospolita (1907), Historia komiczna (1922), Jokasta (1968), Nieskazitelni sędziowie i inne opowieści (1950), Opowiadania (1957), Na białym kamieniu (1955), Święty Satyr (opowiadania) 1922, Szkice literackie (1951), nadto Wybór pism (tom 1-7, 1904-1910), Zbiorowe wydanie powieści (tom 1-9, 1930-1935).
Seria:
224 str., oprawa miękka, format 145x200
Stan: b.dobry (-) delikatne otarcia okładki
Wyd.: Książka i Wiedza, 1987
ISBN: 83-05-11710-3 |
