Twarz księżyca - Teodor Parnicki (cz. 2)
Powieść historyczna z czasów Bizancjum ok.450 roku, napisana podczas emigracji autora w Meksyku (cz. 1 - w roku 1960, cz 2. 1961)
Teodor Parnicki był (trzeba raczej użyć czasu teraźniejszego: jest, bo pisarze tak naprawdę nie umierają, póki czytamy ich książki) największym polskim pisarzem historycznym. Co do tego nie ma żadnych wątpliwości. Dziś nikt go nie wydaje, takie czasy. Twórczość Parnickiego charakteryzuje się niesamowitą erudycją i wielowątkowością. Motywy zasadnicze to: Rzym, Bizancjum, Bliski Wschód, chrześcijaństwo, Polska. Pisze powieści historyczne z pogranicza sensacji, historical fiction (historia alternatywna) i kronik. Lektura jego prac jest bardzo trudna. Czytelnik porusza się w labiryncie faktów, zmyśleń (a w zasadzie nie zmyśleń tylko prawdopodobnych lub możliwych zdarzeń, o których do końca nie wiem czy miały miejsce ale nie możemy ich wykluczyć), bohaterowie Parnickiego to postacie (z reguły autentyczne) o skomplikowanej głębi psychicznej i wrażliwości. To bohaterowie Parnickiego, pokazani na tle wielkich zjawisk historycznych swoich czasów, wpływają na historią, choć nie do końca mają tego świadomość.
520 str., oprawa twarda, format 130x200 Stan: b.dobry (-) Wyd.: Instytut Wydawniczy Pax, 1961 ISBN: |