Srebrne orły - Teodor Parnicki
"Srebrne orły" są drugą powieścią Teodora Parnickiego pisaną w ostatnich latach wojny. Książka ta zasługuje na szczególną uwagę, ponieważ jest ona najpopularniejsza, miała kilka wydań, najlepiej się sprzedawała i jest jakby wprowadzeniem czytelnika do następnych powieści, stanowi świetny przykład pisarstwa Parnickiego. Według wielu jest ona najłatwiejsza dla początkującego czytelnika prozy historycznej tego autora, następne powieści (niestety nie dane było mi dane jeszcze sprawdzić osobiście) stanowią przyjemność już dla bardziej zaawansowanych czytelników. Sam muszę przyznać, że książka po zrozumieniu jej sensu i wniknięciu w sposób, w jaki przedstawia nam świat, akcję, postacie, potrafi niezwykle zaciekawić i zmusić do myślenia, dając jednocześnie czytelnikowi naukę, która może okazać bardzo cenna.
"Srebrne orły" zostały napisane i wydane w Jerozolimie w roku 1943, w trakcie wojennej wędrówki pisarza. Przenosi on nas w jeden z najważniejszych okresów historii Europy: przełom X i XI wieku. Wtedy to właśnie ma miejsce w Europie jednocześnie srebrny wiek trzech potęg, trzech wielkich idei politycznych i cywilizacyjnych:
• idei Cesarstwa Rzymskiego w wersji karolińskiej, która po raz ostatni próbuje na Zachodzie utworzyć, na fundamentach chrześcijańskich i w oparciu o autorytet biskupa Rzymu, uniwersalną monarchię patronującą monarchiom narodowo-plemiennym
• idei Cesarstwa Rzymskiego w wersji bizantyjskiej,w czasach Komnenów; samo Imperium Romanum Porfirogenetów sięga jeszcze od Italii, poprzez Dalmację, Grecję, Bułgarię, Macedonię, Krym po Syrię i Persję, jego wpływy kulturalne są jeszcze większe
• idei kalifatu muzułmańskiego;jeszcze arabscy władcy Hiszpanii, Egiptu, Syrii, Afryki Północnej i Mezopotamii byli wielcy, pod ich opieką kwitła nauka i kultura, które Europa chrześcijańska posiądzie dopiero jakieś pięćset lat później Ich bogactwo, kultura i tolerancja nie dorównują co prawda Harunowi al Raszidowi ale niedługo staną się łupem wędrownych i ortodoksyjnych religijnie Berberów i Seldżuków.Świat islamu wkrótce przestanie się liczyć jako ważny składnik światowej cywilizacji
Teodor Parnicki był (trzeba raczej użyć czasu teraźniejszego: jest, bo pisarze tak naprawdę nie umierają, póki czytamy ich książki) największym polskim pisarzem historycznym. Co do tego nie ma żadnych wątpliwości. Dziś nikt go nie wydaje, takie czasy.
Twórczość Parnickiego charakteryzuje się niesamowitą erudycją i wielowątkowością. Motywy zasadnicze to:Rzym, Bizancjum, Bliski Wschód, chrześcijaństwo, Polska. Pisze powieści historyczne z pogranicza sensacji, historical fiction (historia alternatywna) i kronik. Lektura jego prac jest bardzo trudna. Czytelnik porusza się w labiryncie faktów, zmyśleń (a w zasadzie nie zmyśleń tylko prawdopodobnych lub możliwych zdarzeń, o których do końca nie wiem czy miały miejsce ale nie możemy ich wykluczyć), bohaterowie Parnickiego to postacie (z reguły autentyczne) o skomplikowanej głębi psychicznej i wrażliwości. To bohaterowie Parnickiego, pokazani na tle wielkich zjawisk historycznych swoich czasów, wpływają na historią, choć nie do końca mają tego świadomość.
Seria: Biblioteka Powszechna
290+223 str., oprawa miękka, format 125x200
Stan: b.dobry (-) minimalne obtarcia i przybrudzenia okładki
Wyd.: Instytut Wydawniczy Pax, 1966
ISBN: - |
