Broń wschodnia — Turcja, Persja, Indie, Japonia
Zawiera liczne zdjęcia i rysunki. oraz opisy takich broni jak talwar, kama, kard, szabla, kałkan, katana, tachi wakizashi, toradar, japońskie zbroje, tarcze, hełmy, strzelby, napleczniki, karwasze, pistolety, buzdygany, nadziaki, puginały, kukri, kindżał, jatagan i wielu innych.
Można wskazać różne powody uzasadniające potrzebę wydania w języku polskim książki na temat dawnej broni wschodniej, lecz trzy z nich wydają się tak ważne, że nawet każdy z
osobna byłby już dostatecznym motywem. Polska, położona pomiędzy Wschodem a Zachodem zawsze czerpała inspiracje z obu wielkich, przeciwstawnych kultur światowych, część zaś
polskiego dorobku w dziedzinie militariów opiera się właśnie na wzorcach wschodnich. Po drugie, w polskich zbiorach muzealnych przechowywane są liczne okazy broni orientalnej, a
więc spotykać się z nią możemy na co dzień i naszym obowiązkiem jest ją prawidłowo rozeznać. Po trzecie wreszcie, aby w ogólności poznać określoną dawną kulturę, trzeba koniecznie
zbadać jej broń: w przeszłości broń nie była jedynie narzędziem walki i ochrony, ale pełniła też rozliczne inne funkcje, m. in. sakralne, insygnialne, ceremonialne, sportowe i
myśliwskie, a także czysto pamiątkowe. Jednym słowem, stanowiła czynnik kulturowy o szerokim zasięgu, obejmujący różne aspekty życia indywidualnego, społecznego i państwowego.
Zarówno u nas, jak i za granicą, zainteresowanie historyczną bronią jest dość szerokie, tak w starszym, jak i młodszym pokoleniu, lecz znawstwo tego przedmiotu jest nader
ograniczone. W gruncie rzeczy istnieje zaledwie garstka specjalistów, którzy z niemałym trudem, potrafili zgłębić tajniki wyrobu i zdobienia broni w czasach historycznych,
zorientować się w 303 rozlicznych typach, rozumiejąc jej funkcję i rolę, posługując się odpowiednią terminologią. Znawcy ci zazwyczaj publikują swe prace w specjalistycznych,
trudno dostępnych czasopismach, o ograniczonym zasięgu. Niewielu z nich jednak podejmuje prace syntetyczne lub popularnonaukowe, przy czym paradoksem jest to, że znawcami różnych
narodowych odmian broni wschodniej nie są przedstawiciele rodzimej nauki lecz obcy. Trudno na przykład znaleźć współczesną książkę turecką na temat dawnej broni w Turcji lub
książkę irańską †o broni perskiej. Ale nie zawsze tak było. W różnych okresach, zwłaszcza pomiędzy XVI a XVIII wiekiem, pisano na Bliskim i Dalekim Wschodzie traktaty o gatunkach
broni i jej wytwarzaniu. Choć dalekie od dzisiejszych norm światowej metodologii naukowej, stanowią one naturalne i znakomite źródła wiedzy w tej dziedzinie. Badania nad starą
bronią skupiają się przede wszystkim tam, gdzie się ona zachowała, w zbrojowniach i muzeach, a jej właściwe rozpoznanie i opisanie…
Spis rozdziałów:
- Turcja
- Persja
- Indie
- Japonia
Gato
Seria:
176 str., oprawa twarda lakierowana, papier kredowy, format 170x240
Stan: b. dobry (niemal idealny)
Wyd.: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1983 (wydanie 1)
ISBN: -
