Biała gwardia - Michał Bułhakow
Tytuł oryginału:
Белая гвардия
Tłumaczenie: Irena Lewandowska, Witold Dąbrowski
Michał Bułhakow nigdy nie zobaczył swojej książki wydrukowanej w ZSRR. W 1925 roku dwie części "Białej Gwardii" ukazały się w czasopiśmie "Rosija", które następnie zostało zamknięte, a jego redaktor naczelny wysłany za granicę i o wydaniu powieści nie mogło być mowy. Najpewniej dlatego, że Bułhakow pisał o ludziach prawych, szlachetnych, dla których coś znaczyły takie pojęcia, jak honor, przyzwoitość i wierność. To była jego rodzina, jego przyjaciele i na początku lat 20. wiedział już, co czeka i tych, którzy zostali w kraju, i tych, którym udało się uciec za granicę. Na motywach "Białej Gwardii" napisał sztukę "Dni Turbinów". W ZSRR wolno było ją grać tylko w Moskwie i tylko w jednym teatrze. Ukazało się kilkaset recenzji, z czego tylko trzy pozytywne, pozostałe mniej więcej takiej treści: "nic nie mówię przeciwko autorowi sztuki Bułhakowowi, który czym był, tym pozostanie: nowoburżuazyjnym pomiotem, bryzgający zatrutą, ale bezsilną śliną na klasę robotniczą i jej komunistyczne ideały". Jedna z najświetniejszych książek genialnego pisarza ukazała się w ZSRR po raz pierwszy w 1966 roku, 26 lat po Jego śmierci.
Michaił Bułhakow (1891-1940), rosyjski pisarz. Autor opowiadań: autobiograficznych - Zapiski na mankietach (1922-1923, polski wybór 1984), satyrycznych - Diaboliada (1925, wydanie polskie 1984), a także opowieści groteskowo-fantastycznych: Fatalne jaja (1925, wydanie polskie 1928), Psie serce (1925, wydanie Frankfurt nad Menem 1968, wydanie i wystawienie rosyjskie 1987, wystawienie polskie 1983, wydanie polskie 1989), nawiązujących w alegorycznej formie do rewolucji 1917 i jej skutków społecznych, obyczajowych oraz psychicznych.
Rozgłos zdobył powieścią Biała gwardia (1925, wydanie pełne tom 1-2, Paryż 1927-1928, wydanie rosyjskie w zbiorze Izbrannaja proza 1966, wydanie polskie zniekształcone 1928, pełne 1972) oraz jej sceniczną adaptacją Dni Turbinów (wystawienie 1926, wystawienie polskie 1975). Utwory te poświęcone były tragedii inteligencji rosyjskiej w okresie rewolucyjnych przemian, podobnie jak dramat Ucieczka (1926-1928, wystawienie 1957, wystawienie polskie 1960).
Elementy autobiografii (ograniczenie swobód twórczych powodujące dramat osobisty pisarza) odnaleźć można w nie ukończonej satyrycznej Powieści teatralnej (1936-1937, wydanie 1965, wydanie polskie 1967), a także w dramacie o Molierze Zmowa świętoszków (1926, wystawienie 1936, wystawienie polskie 1968), w powieści Życie pana Moliera (1933, wydanie niepełne 1962, pełne 1989, wydanie polskie 1968) oraz w sztuce o A.S. Puszkinie Ostatnie dni (1935, wystawienie 1943, wydanie polskie pt. Aleksander Puszkin 1949).
Powieść satyryczno-filozoficzna Mistrz i Małgorzata (1928-1940, wydanie niepełne 1966-1967, wydanie pełne Frankfurt nad Menem 1969, wydanie rosyjskie osobne 1973, wydanie polskie niepełne 1969, wydanie pełne 1981) - moralitet z elementami fantazji i groteski ukazujący walkę dobra ze złem na tle obyczajowości Moskwy w latach 30.- została zaliczona do klasyki prozy światowej XX w.
Seria: Biblioteka Klasyki polskiej i obcej (BKPiO)
246 str., oprawa miękka, format 145x200
Stan: b.dobry
Wyd.: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1989
ISBN: 83-06-01831-1
|
