Książka Rok śmierci Ricarda Reisa autorstwa laureata Nagrody Nobla, Jose Saramago, w języku oryginału tj. po portugalsku.Rok śmierci Ricarda Reisa (O ano da morte de Ricardo Reis) to książka zajmująca istotne miejsce w twórczości portugalskiego noblisty.
Rok 1936. Z pokładu statku, który przypłynął z Brazylii schodzi na ląd Ricardo Reis, lekarz i poeta, samotnik z wyboru (N.B.: Ricardo Reis to jeden ze stworzonych przez Fernando Pessoę
heteronimów tj. stworzona przez Pessoę fikcyjna postać pod nazwiskiem, której pisał)). Po szesnastu latach emigracji powraca do ojczyzny na wieść o śmierci Fernanda Pessoi, wybitnego poety portugalskiego, by zacząć nowe życie. Saramago czyni Reisa naszym przewodnikiem po labiryncie, jakim jawi się Lizbona - dziwnie ponura, klaustrofobiczna, przytłoczona deszczem i warstwą chmur. Przez kilka miesięcy swego pobytu w portugalskiej stolicy Ricardo Reis prowadzi rozmowy o naturze świata i literatury z pojawiającym się nieoczekiwanie zmarłym poetą, obserwuje świat zmierzający nieuchronnie ku katastrofie drugiej wojny światowej i odkrywa smak miłości. Jose Saramago kreśli w powieści wierny, ale i krytyczny obraz ówczesnej rzeczywistości własnego kraju i Europy oraz zbierających się nad nimi brunatnych chmur innego już rodzaju : faszyzmu, salaryzmu, komunizmu i podszytej strachem zwykłej ludzkiej głupoty.
José Saramago (1922-), pisarz portugalski, laureat Nagrody Nobla (1998). Droga Saramago do literackiego sukcesu była oryginalna. O ile przyznanie Nagrody Nobla w zaawansowanym wieku nie jest niczym dziwnym (Saramago miał wtedy 76 lat), o tyle zyskanie popularności w wieku 60 lat jest dość nietypowe, a tyle liczył sobie pisarz w chwili wydania powieści Baltazar i Blimunda (1982), która przyniosła mu światową sławę i która stała się kanwą libretta opery pt. Blimunda.
Dokonywane przez Saramago w powieściach eksperymenty formalne i językowe wielu czytelników przyjmowało przychylnie, ale byli i tacy, którzy krytykowali za nie pisarza. Zerwanie z tradycyjnymi sposobami narracji, interferencja mowy zależnej, niezależnej i pozornie zależnej, wymieszanie różnych planów czasowych, współistnienie obok siebie realizmu i fantastyki spowodowały, że pisarza uznano za postmodernistycznego destruktora narracji.
Charakterystyczne dla powieściopisarstwa Saramago jest także stosowanie gier intertekstualnych – w narracji pojawiają się cytaty literatury, nawiązania do poprzednich utworów pisarza, rozprawy metaliterackie, pastisze. Inspiracje tematyczne czerpie Saramago często z religii i historii Portugalii ujmowanej z dystansem, swobodą, dlatego nie można utworów tych traktować jako tradycyjnych powieści historycznych. Saramago podejmuje dyskurs z ojczystą przeszłością i narodowymi mitami. Także autor powieści O Ano da morte de Ricardo Reis (1984), A jangada de pedra (1986), História do cerco de Lisboa (1989), Ewangelia według Jezusa Chrystusa (1991), Ensaio sobre a Cegueira (1995), sztuk teatralnych A Segunda vida de Francisco de Assis (1987), In Nomini Dei (1993), dzienników Cadernos de Lanzarote (1994).
407 str., oprawa miękka, format 135x210
Stan: b.dobry
Wyd.: Caminho, Lizbona, Portugalia, 1998
ISBN:
