2CD MACIEJEWSKI Requiem Missa pro defunctis (nr aukcji: 7492353)

2. CD:
1. Liber scriptus (choir, orchestra) 03:27
2. Quid sum miser 05:42 (tenor solo orchestra)
3. Rex tremendae (choir, tenor solo, orchestra) 06:21
4. Recordare (o solo, orchestra)06:17
5. Dies irae (choir, orchestra) 01:30
6. Ingemisco (bass solo, orchestra)07:50
7. Inter oves 02:06 (soprano solo orchestra)
8. Confutatis (choir, orchestra) 10:04
9. Oro supplex 05:48 (soprano solo orchestra)
10. Lacrimosa (solists, choir, orchestra) 05:37
11. Judicanus (choir, orchestra) 03:02
12. Pie Jesu (choir, orchestra) 01:06
13. Amen (solists, choir, orchestra) 06:23

Recorded 2-15 1989 in the National Philharmonic in Warsaw

Tadeusz Strugała conductor

Henryk Wojnarowski choirmaster

ROMAN MACIEJEWSKI
(ur. 28 lutego 1910 w Berlinie, zm. 30 kwietnia 1998 w GĂśteborgu), polski kompozytor. Kształcił się w konserwatorium Juliusa Sterna w Berlinie, u Stanisława Wiechowicza i Kazimierza Sikorskiego w konserwatorium poznańskim, następnie kontynuował studia u Kazimierza Sikorskiego w konserwatorium warszawskim. W młodości wysoko ceniony przez Karola Szymanowskiego, otrzymał stypendium na studia u Nadii Boulanger w Paryżu, dokąd wyjechał w 1934 roku. Od tej pory przebywał za granicą: we Francji do 1938 roku, w Wielkiej Brytanii 1938-39, w Szwecji 1939-1951, w Stanach Zjednoczonych 1951-1977 i ponownie w Szwecji 1977-98.

Początkowo tworzył w nawiązaniu do późnego stylu Karola Szymanowskiego (m.in. mazurki na fortepian, Pieśni kurpiowskie na chór). Tragedia II wojny światowej, a także silne przeżycia osobiste podczas pierwszego pobytu w Szwecji spowodowały głęboką zmianę osobowości kompozytora, co miało niebagatelny wpływ na jego twórczość. Od tej pory całe życie poświęcił idei stworzenia swego opus magnum - wielkiej mszy żałobnej dedykowanej ofiarom wojen i zbrodni wszech czasów. W ten właśnie sposób w latach 1945-1959 powstała Missa pro defunctis. Requiem. Premiera dzieła miała miejsce w 1960 r. w Warszawie na IV edycji festiwalu Warszawska Jesień. Utwór spotkał się z chłodnym przyjęciem, gdyż swoją estetyką muzyczną rozmijał się z ówczesnymi awangardowymi trendami, a jego przesłanie zostało zignorowane; odkryty na nowo w latach 90. XX w. zyskał uznanie i należne mu miejsce pośród największych dzieł oratoryjno-kantatowych w muzyce polskiej.