Mała antologia kabaretu - Kazimierz Krukowski
WSTĘP
Proszę państwa, „Mała antologia kabaretu” jest edytorską trawestacją dziesięcioodcinkowego, seryjnego programu rozrywkowego, który pod tym samym tytułem prezentowałem w telewizji na przełomie lat 1978/1979.
W wydaniu książkowym „Mała antologia kabaretu” nie ograniczy się jednak wyłącznie (jak to miało miejsce w telewizji) do okresu przedwojennego. Spotkacie się w niej, Państwo, z kabaretami, do których chodziło albo mogło chodzić dzisiejsze pokolenie czterdziestolatków. Spotkacie się z dzisiejszymi wybitnymi twórcami tej jakże trudnej sztuki małych form, częstokroć traktowanej po macoszemu, a w najlepszym wypadku obojętnie.
Przypomnę Państwu niektóre moje programy telewizyjne, których hasłem wywoławczym było zawsze: śmiech to zdrowie! Jednocześnie pisząc o kabaretach przedwojennych sięgam do wspomnień z „Mojej Warszawki" tylko pośrednio związanych z kabaretologią. Poszerzam wachlarz wiedzy o twórczości kabaretowej Juliana Tuwima, Mariana Hemara, Antoniego Słonimskiego, Jerzego Jurandota oraz innych autorów, których nazwiska uleciały mi z pamięci. Również część tekstów prozatorskich i wierszowanych, które nie zachowały się w całości w pamięci ani w maszynopisach, starałem się jak konserwator sztuki malarskiej czy rzeźbiarskiej uzupełniać, werniksować, rekonstruować, aby możliwie jak najwierniej zbliżyć je do oryginału.
Dziękuję za uwagę!
Kazimierz Krukowski
(…) Tak! Pamięć bywa zawodna i zdradliwa. Zacierają się granice między anegdotą a wydarzeniami, które naprawdę miały miejsce. Mylą się daty, pory roku i miejsca „postoju”. Dawne sympatie i awersje mimo woli wyolbrzymiają lub pomniejszają osiągnięcia i sukcesy innych, gdy egocentryzm powoduje nadużywanie zaimka „ja” we wszystkich jego odmianach. Zasłyszana gdzieś, kiedyś plotka rozrasta się do rozmiarów zweryfikowanych dokumentów. Własne potknięcia i niewypały wydają się złośliwą plotką. Dlatego też moje wspomnienia nie będą wierną fotografią, ale montażem zdjęć podretuszowanych odrobiną imaginacji i fantazji, przenikających się nawzajem lat, które przeżyłem z naszą stolicą od roku 1919 do roku 1939 i od 1956 do 1980. Tak!... To wzajemne przenikanie się tych lat dobrych i złych, tych upalnych i mroźnych miesięcy, długich i krótkich nocy, tych pogodnych i pochmurnych dni i tych czasem smutnych, a przeważnie radosnych godzin sprawia, że będą to wspomnienia bez zachowania klasycznej jedności miejsca, czasu, akcji i jednolitej formy literackiej. Przez wiele lat związany byłem z telewizją jako scenarzysta, reżyser i prezenter, jak również konsultant artystyczny w kolejnych naczelnych redakcjach parających się rozrywką. Większość moich programów telewizyjnych to jakby opowieść o dziejach śmiechu i grzechu...
Kazimierz Krukowski ps. Lopek (1901-1984) - aktor kabaretowy, rewiowy i filmowy, piosenkarz, konferansjer, reżyser i autor tekstów. Wykonywał piosenki i monologi tak znanych poetów jak: Marian Hemar, Jerzy Jurandot, Antoni Słonimski, Julian Tuwim czy Andrzej Włast.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego, występował w teatrach i kabaretach warszawskich: Morskie Oko, Banda, Cyganeria, Cyrulik Warszawski, Wielka Rewia, a w 1939 r. założył własny teatr Ali Baba.
W 1927 r. po raz pierwszy wystąpił na ekranie filmowym, jednakże dopiero film dźwiękowy umożliwił mu zaprezentowanie w pełni talentu komediowego. Wraz z Adolfem Dymszą stanowili popularną parę komików (Lopek i Florek) występując razem w filmach Janko muzykant (1930, wersja niema i dźwiękowa), Ułani, ułani, chłopcy malowani (1932). Ponadto zagrał w filmach: 10% dla mnie (1933), Co mój mąż robi w nocy? (1934), Ada, to nie wypada (1936).
261 str., rysunki w tekście, oprawa miękka, format 145x200
Stan: b.dobry
Wyd.: Wydawnictwo Radia i Telewizji, Warszawa 1982 (wydanie I!)
ISBN: 83-212-0229-2 |
