Das Lodzer Deutsche Gymnasium - Im Spannungsfeld zwischen Schicksal und Erbe 1906-1981
Obszerna monografia poświęcona historii Gimnazjum Niemieckiego w Łodzi (Lodzer Deutsches Gymnasium - LDG) napisana przez jej byłych wychowanków, uzupełniona archiwalnymi fotografiami - pięknie wydana w Niemczech.
Tekst po niemiecku | Text im Deutsch
Niemieckie Gimnazjum Reformowane - obecnie Wydział Filologiczny Uniwersytetu Łódzkiego, al. T. Kościuszki (dawniej ul. Spacerowa lub Promenada) 63 Możliwości, jakie dawał carski manifest z października 1905 r. w zakresie tworzenia szkół z narodowym językiem wykładowym wykorzystali nie tylko Polacy. Także ludność niemiecka Łodzi szybko podjęła myśl stworzenia własnej szkoły. Zdecydowano o powołaniu w Łodzi odrębnego gimnazjum niemieckiego z nowoczesnym programem nauczania. W końcu 1907 r. zawiązał się Komitet Budowy Niemieckiego Gimnazjum Reformowanego, w którym aktywnie działali znani łódzcy przemysłowcy m.in. Ernst Leonhardt i Louis Schweikert. Niemieckie Gimnazjum utworzono we wrześniu 1908 r. (ulokowano je w wynajmowanym budynku przy ul. Pańskiej), a w niecały rok później przystąpiono do budowy własnej siedziby. Projekt gmachu zamówiono, jak podaje okolicznościowa broszurka, u berlińskiego architekta Karla Hermringa - w rzeczywistości chodzi tu zapewne o Otto Herrnringa, znanego berlińskiego specjalistę od gmachów szkolnych, który ma na swoim koncie kilka takich dzieł. Uroczystość wmurowania kamienia węgielnego pod nowy obiekt odbyła się w sierpniu 1909 r., a gotowy budynek oddano do użytku we wrześniu 1910 r. W późniejszym czasie wykończono jeszcze część północną budowli z salą gimnastyczną i aulą. Powstał najnowocześniejszy, obok siedziby Szkoły Zgromadzenia Kupców, budynek szkolny dawnej Łodzi. Obiekt, założony na obszernej narożnej działce u zbiegu ul. Spacerowej i Karola, wzniesiony został na planie litery L. Obszerny i nowoczesny gmach szkolny, określono jako "wzorcowy". Reprezentacyjna klatka schodowa, szerokie korytarze, przestronne sale szkolne oświetlały duże okna, dobrze wyposażone pracownie, stwarzały uczącej się tam młodzieży bardzo dobre warunki. Sala gimnastyczna i aula oraz duże boisko szkolne pozwalały na przeprowadzanie ćwiczeń sportowych i prezentacje spektakli szkolnych. Ciekawy element stanowiło własne obserwatorium astronomiczne ulokowane w okrągłej wieżyczce wieńczącej narożnik budynku. Architektura gmachu odpowiadała tendencjom panującym w ówczesnej architekturze berlińskiej. Mocna masywna bryła z wysokim mansardowym dachem mieszczącym dodatkową kondygnację, zdecydowane podziały elewacji za pomocą pilastrów z poziomymi ciągami dużych okien to cechy już modernistyczne. Zwraca uwagę ciekawy detal elewacji zewnętrznych z motywami klasycznymi, takimi jak meander czy postacie stylizowanych efebów w narożach górnej kondygnacji. Nad głównym wejściem do szkoły widzimy sowę i pszczoły: symbole mądrości i pracowitości, cech które z pewnością są uczniom bardzo potrzebne. Akcent wieńczący budynek tworzy okrągła wieżyczka obserwatorium, w dolnej części z czerwonej cegły, wyżej tynkowana, zwieńczona małą czaszą kopuły. Gimnazjum niemieckie mieściło się w budynku do 1945 r. Po II wojnie światowej ulokowano w nim najpierw szkoły średnie, a później Wydział Filologiczny Uniwersytetu Łódzkiego, który mieści się w nim do dziś.
Krzysztof Stefański "Gmachy użyteczności publicznej dawnej Łodzi", Łódź 2000
176 str., oprawa twarda płócienna, obwoluta, format 170x240
Stan: idealny
Wyd.: Westkreuz-Verlag, Berlin/Bonn, 1981
Nasarski, Peter E. (Hg):: Das Lodzer Deutsche Gymnasium. Im Spannungsfeld zwischen Schicksal und Erbe 1906-1981. Berlin-Bonn, Westkreuz-Verlag, (1981). 8°, 176 S., zahlr. Abb., OPb, eingeklebte Zeittafel/Inhaltsangabe aV, kaum Gebrauchsspuren, [= Schriftenreihe des Kuratoriums für das Lodzer Deutsche Gymnasium], gutes Exemplar, rar |
