Balet - album fotografii tradycyjnej - Włodzimierz Małek (fotografia)
Ze wstępu:
Wiadomo nie od dziś, że jednym z najwdzięczniejszych tematów fotograficznych jest balet. Uroda ciała ludzkiego, ruch i gra świateł sceny stwarzają materię szczególnie podatną możliwościom wrażliwego fotografika. Jest to, przez częstą eksploatację, temat także bardzo trudny, bo wymaga własnego oryginalnego ujęcia. Fotografik musi się tu zdecydować, czy chodzi mu o estetykę samej fotografii czy o pokazanie piękna utrwalonej na kliszy autonomicznej sztuki baletowej.
Włodzimierz Małek znalazł inne wyjście, można powiedzieć – pośrednie. W jego fotograficznej opowieści o balecie mamy relację o wysiłku tancerzy i o nich samych. Sporo więc daje zdjęć pokazujących z brutalną otwartością trud zmagań artystów z własnym ciałem. Tutaj fotografik nic nie upiększa, nie zaciera, retuszuje czy zmiękcza obiektywem. Przedstawia też twarze tancerzy w cyklu portretów, z których trudno wyczytać radość tworzenia sztuki czy satysfakcji z odniesionego sukcesu. Te twarze są najczęściej skupione, rysuje się na nich napięcie, zmęczenie, czasem smutek.
Fotografik nie poszedł więc łatwą drogą uładzonych i miłych obrazków, szukał na scenie i za kulisami prawdy o tancerzach. Jest często bliżej reporterskiego spojrzenia niż wysublimowanego fotogramu; pomija często problem kompozycji, nie ustawia sobie tancerzy przed kamerą, aby stworzyć zamknięte dzieło fotograficzne.
W innym cyklu zdjęć przejdzie do następnej sprawy. W tym co zanotował obiektyw szuka syntezy, odpowiedzi na pytanie, jaka jest natura fotografowanej sztuki. Studiuje istotę ruchu tanecznego, utrwala na kliszy jego powidoki układające się w abstrakcyjne formy. Próbuje to zjawisko uchwycić w różnych fazach – od lekkiego poruszenia sylwetki po całkowite jej zatarcie w wirujących białych smugach. Ciekawie wypadają te eksperymenty, skądinąd znane, w odniesieniu do całych grup tancerzy, tutaj dzięki temu zabiegowi jak gdyby został wydobywany zamysł kompozycyjny choreografa.
I wreszcie autor dochodzi do spraw własnej dziedziny twórczości, do czystej fotografii. W drodze zabiegów technicznych i starannej pracy nad zakomponowaniem kadru osiąga klasyczne fotogramy o temacie baletowym, w których tancerz, jego sylwetka i ruch ulegają wysublimowaniu, uzyskują plastyczny ład i ekspresję, fotograficzny obraz staje się zapisem wrażenia, jakie widz odbiera patrząc na scenę, jakie powinno zostać mu w pamięci. W sumie mamy do czynienia z fotografiami bogatymi w treści, pomyślanymi całościowo, mającymi własną logikę i sens.
110 str., oprawa twarda, format 245x330
Stan: idealny
Wyd.: Oficyna Wydawniczo-Reklamowa Sagalara, 2005
|
