Tadeusz Bartoś
Tomasza z Akwinu teoria miłości
Studium nad Komentarzem do księgi 'O imionach Bożych'
Pseudo-Dionizego Areopagity
2004, 241 str., stan dobry. Tomasza z Akwinu teoria miłości jest próbą odnowionego spojrzenia na system filozoficzny św. Tomasza. Dokonuje się to dzięki wykorzystaniu perspektywy, którą daje zestawienie jego pisarstwa z XX-wieczną myślą filozoficzną, a także przez konsekwentne podkreślanie integralnej obecności neoplatonizmu w strukturze pojęciowej Tomaszowej filozofii i teologii. Synteza myśli Teologa, którą przedstawia Tadeusz Bartoś, stara się przekroczyć barierę historyczności – komentowania myśli Akwinaty wyłącznie za pomocą języka i terminologii, przez niego samego ukutych, mówienia o nim wyłącznie idem per idem – co jakże często sprowadza się do nieodwołalnego zamknięcia go raz na zawsze na kartach podręczników teologii średniowiecznej. Przeciwnie, autor wykazuje, że myśl Doktora Kościoła jest wciąż żywa i może inspirować także współczesne badania, w sposób świeży i zaskakujący – że, jak każde dobro, jest diffusivum sui. Wstęp Część I. Ontologia miłości 1. Metody orzekania o Bogu 2. Bóg — Pierwsza Przyczyna 3. Bóg — Najwyższe Dobro 4. Teoria części i całości 5. Jedność 6. Dobro całości — dobro cząstkowe Część II. Prakseologia miłości 1. Uniwersalność miłości 2. Rodzaje miłości 3. Orzekanie miłości o Bogu 4. Bóg jest przedmiotem miłości 5. Bóg jest miłością 6. Ekstaza i zapał 7. Świadectwo mistrza Zakończenie Bibliografia Indeks przedmiotowy Indeks nazwisk
Wydawca: ZNAK Rok wydania: 1999 Ilość stron: 200 s. Oprawa: miękka
Wśród niewielu utworów, które poświęcono Aniołom, niewątpliwie najważniejszy jest prezentowany w tym tomie traktat. Autor ogląda świat Aniołów oczami intelektu i przedstawia go czytelnikom w sposób natchniony, głęboki i piękny. Dowiemy się od niego, jaka jest prawdziwa natura aniołów i hierarchiczny porządek, w jakim istnieją, by móc przekazywać światło wypływające od Ojca Światłości. Naturalną kontynuacją hierarchii świata poznawanego intelektem jest hierarchia Kościoła, dzięki której ludzie, stosownie do swoich możliwości, mogą przyjmować boskie światło oraz dążyć do zjednoczenia z Najwyższym źródłem doskonałości. W świecie widzialnym wszystko jest jednak ukryte w symbolach i znakach, których prawdziwą treść Autor odsłania przed czytelnikiem w drugim z prezentowanych traktatów. Znajdziemy tu niezwykle ciekawy opis liturgii Kościoła syryjskiego z przełomu V i VI wieku, który wywarł olbrzymi wpływ na rozumienie i kształt liturgii w Kościele bizantyńskim.
Dzięki lekturze dzieł Pseudo – Dionizego możemy podziwiać doskonały porządek świata, jego harmonię i piękno.
SPIS TREŚCI:
*
Pseudo-Dionizy Areopagita (V/VI w.) – teolog i myśliciel chrześcijański z kręgu mnichów syryjskich, często mylony z Dionizym, nawróconym przez św. Pawła, pod którego imieniem upowszechniał swoje pisma. Wszyscy myśliciele średniowiecza potraktowali tę mistyfikację poważnie, czcząc jego dzieła niemal jak Pismo Święte, a prawdę odkryto dopiero na przełomie XIX/XX w.