Igraszki z Melpomeną - Igor Śmiałowski

Ilustracje: Adam Perzyk

Zbiór wyśmienitych gawęd znanego aktora przeplatanych licznymi anegdotami o teatrze, aktorach i ludziach teatru…

(…) „Zarówno jego popisy wokalne w »Jamie Michalikowej«, jak i ciekawe pomysły inscenizatorskie zapowiadały rasowego artystę. Teraz miał wkroczyć na drogę, która zapewniła mu stanowisko jednego z największych twórców naszego teatru”.
Tyle Solski.
Debiutem reżyserskim, ową wizytówką teatralną Schillera był napisany przez niego mały żart sceniczny „Miłość i loteria”, oparty na motywach „commedia dell’arte”. Sam inscenizował, reżyserował, sam komponował muzykę i zaprojektował dekoracje.
A jaki był Schiller w gimnazjum? Uczył się miernie, szczególnie matematyka i fizyka nie budziły jego zainteresowań, natomiast przedmioty humanistyczne, a szczególnie język polski był, jak dziś powiedzielibyśmy, jego hobby. Tu oceny były najczęściej celujące. Zawsze stanowczo bronił swoich poglądów i, jak pisze Kazimierz Olszewski, „niekiedy wprost z ławki odzywał się krytycznie o wypowiedziach profesorów, jeśli te nie zgadzały się z jego poglądami”. Ówczesny opiekun klasy, nauczyciel języka niemieckiego, Z. Adolf Stylo mawiał do Schillera i do jego kolegi i przyjaciela, Juliusza Osterwy: „Nie jesteście orłami, ale coś z was będzie”. I rzeczywiście „coś z nich było”. Wiele godzin, opuszczonych w roku szkolnym, poświęcał Schiller na czytanie. Wtedy już dobierał sobie lekturę pod kątem swoich zainteresowań artystycznych. Tak wówczas powiedział:
„Nic nie wiem. o tym, że jestem siódmoklasistą. Chcę być mistrzem czy czeladnikiem, wszystko jedno, wszech nauk teatralnych i dramatycznych, kompozytorem, aktorem, twórcą widowisk. Prędzej! Prędzej!”. Dom rodzicielski dawał mu schronienie, gdzie mógł czytać, czytać bez wytchnienia. Mając dwanaście lat kupuje od „starozakonnych” antykwariuszy, za niewielką sumę, 12 tomów „Dzieł Dramatycznych” Wojciecha Bogusławskiego. Tak zwierzy się potem:
„Od tej pory opętał runie czar »starego teatru« i postać w nim największa, najpiękniejsza, do której nie mogłem mieć innego stosunku, jak tylko — nie wstydzę się wyznać — religijny”.
Kult Bogusławskiego trwać będzie do końca życia.
„Wszystkiemu, winien mój rodowód krakowski — powie po latach — i to, że mnie teatr, teatr prawdziwy, teatr w całym swym wielokształcie, taki, jaki jest, był i będzie — od dzieciństwa porwał”. Schiller rozpoczyna batalię o teatr, który wymarzył. Stworzył go w swojej bogatej wyobraźni i wierny będzie mu do końca swego burzliwego życia. (…)

Spis treści:
Preludium
Pionierzy teatru
Mistrzowie i twórcy sceny polskiej
Indeks nazwisk
Wybrane lektury


Igor Śmiałowski (1917-2006) - polski aktor teatralny i filmowy, często obsadzany w rolach postaci arystokratycznych; debiut 1940 w wileńskim kabarecie lit. Ksantypa; od 1945 występy w teatrach Białegostoku, Krakowa (m.in. Villon w Królu włóczęgów), Katowic i Łodzi; od 1948 - w Warszawie, w teatrach: Syrena, Rozmaitości (m.in. Mazepa - J. Słowackiego), Narodowym (m.in. Wacław w Zemście 1953; Radost w Ślubach panieńskich A. Fredry), Komedia, Polski; występy w TV.
Autor zbiorów anegdot teatralnych Igor Śmiałowski opowiada i Igraszki z Melpomeną oraz wspomnień Cała wstecz.





220 str., oprawa miękka, obwoluta, format 105x195
Stan: b.dobry (-) delikatne otarcia krawędzi obwoluty
Wyd.: Nasza Księgarnia, 1978
ISBN: -