W małym dworku
„(…) I nagle stało się oczywiste, że Stanisław Ignacy Witkiewicz był jednym z najwybitniejszych pisarzy polskich swojego czasu, że jego miejsce jest obok Wyspiańskiego, Żeromskiego, a może nawet ponad nimi, że nowa literatura i nowy teatr dwudziestolecia międzywojennego znajdują w nim najwybitniejszego przedstawiciela. W każdym razie nikt nie dorównał jego dziełu rozmachem twórczym, szerokością horyzontów, głębią filozoficznych przemyśleń…” — Lech Sokół (Słowo wstępne)
W małym dworku to znakomita sztuka Stanisława I. Witkiewicza zaliczana do klasyki literatury polskiej. To dramat, będący parodią dramatu Rittnera. Różni się on on od innych dramatów Witkacego. Brak w nim dyskusji filozoficznych. Jego zasadniczym zadaniem jest wyszydzanie i kompromitacja dramatu realistycznego.
Szewcy
Naukowa sztuka ze „śpiewami” w trzech aktach — tak podpisał swe dzieło autor. Prześmiewczy obraz „szewców” próbujących przejąć władzę w państwie.
Szewcy to ostatni z dramatów Witkacego. Stanowi on syntezę poglądów filozoficzno-estetycznych i praktyki twórczej autora. Jest to dzieło opalizujące wieloma znaczeniami: od warstwy ściśle filozoficznej do zwykłej błazenady i żartu językowego. Taki utwór nie może być nigdy do końca zinterpretowany, można natomiast pokusić się o wysnucie z niego szeregu refleksji natury filozoficznej, historiozoficznej, psychologicznej, estetycznej.
Centralnym zagadnieniem
Szewców (1934) uczynił Witkacy nadejście „nowego wspaniałego świata”. W naukowej sztuce ze „śpiewkami” wnikliwej analizie została poddana rewolucja i kierunek rozwoju społeczeństwa przyszłości. Wizjom historycznego kataklizmu nadał Witkacy kształt groteskowego spektaklu, bezlitośnie demaskującego wszelkie społeczne mity i utopijne wizje.
Spis treści:
Stanisław Ignacy Witkiewicz, pseudonim
Witkacy (1885-1939), syn Stanisława Witkiewicza, dramatopisarz, prozaik, filozof, teoretyk i krytyk sztuki, malarz.
Poglądy na sztukę wyraził w szkicach:
Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia (1919),
Szkice estetyczne (1922),
Teatr. Wstęp do teorii Czystej Formy w teatrze (1923). Autor dramatów, w których, posługując się groteską, parodią i tzw. czarnym humorem, ukazywał dekadenckie tendencje i zagrożenia cywilizacyjne świata w katastroficznym świetle. Uważany za jednego z prekursorów teatru absurdu w Europie.
Utwory sceniczne, m.in.:
Tumor Mózgowicz (wystawienie i wydanie 1921),
Gyubal Wahazar, czyli Na przełęczach bezsensu (1921, wystawienie 1966),
Nowe Wyzwolenie (Zwrotnica 1922-1923, wystawienie 1925),
W małym dworku (wystawienie 1923),
Mątwa, czyli Hyrkaniczny światopogląd (Zwrotnica 1923, wystawienie 1933),
Matka (1924, wystawienie 1964),
Jan Maciej Karol Wścieklica (wystawienie 1925),
Szewcy (1934, wystawienie 1957),
Sonata Belzebuba, czyli Prawdziwe zdarzenia w Mordowarze (Ateneum 1938, wystawienie 1963),
Szalona lokomotywa (wystawienie 1965).
Powieści:
Pożegnanie jesieni (1927),
Nienasycenie (1930), nie ukończona
Jedyne wyjście (1931-1933, wydanie 1968). Także szkice o polskiej kulturze i obyczajowości (wydanie łączne
Narkotyki. Niemyte dusze, 1975), rozprawy filozoficzne, m.in.
Pojęcia i twierdzenia implikowane przez pojęcie istnienia (1935).
Zbiory dzieł:
Dramaty (tom 1-2, 1962, wydanie rozszerzone 1972),
Wybór dramatów w serii Biblioteka Narodowa (1974),
Pisma filozoficzne i estetyczne (tom 1-4, 1974-1978),
Wybór pism filozoficznych (Würzburg, 1974),
Bez kompromisu. Pisma krytyczne i publicystyczne (1976),
Czysta Forma w teatrze (1977),
Dzieła zebrane (tom 1-5 i 12, 1992-1995).
Gato
Seria:
184 str., oprawa miękka, format 120x195
Stan: b. dobry (-) minimalnie obtarta i przybrudzona okładka
Wyd.: Państwowy Instytut Wydawniczy,
ISBN: -
