Wszystkie imiona - José Saramago
Tytuł oryginału: Todos os nomes
Tłumaczenie: Elżbieta Milewska
Bohater - pan Jose, urzędnik Archiwum Głównego Akt Stanu Cywilnego - za wszelką cenę stara się odnaleźć pewną kobietę. Choć nie ma żadnego konkretnego powodu, by jej szukać, coś pcha go do działania. Aby osiągnąć swój cel, ten uczciwy, z pozoru bezbarwny człowiek ucieka się do oszustwa, a nawet przestępstwa. Co każe mu to czynić? Odbywając z bohaterem absurdalną wędrówkę po korytarzach Archiwum, czytelnik niepostrzeżenie zagłębia się w labirynt własnego umysłu, by odnaleźć w nim to, czego wcale się nie spodziewa. Powieść wprowadza nas w atmosferę iście kafkowskiego koszmaru i zmusza do refleksji nad własną egzystencją...
José Saramago (1922-), pisarz portugalski, laureat Nagrody Nobla (1998). Droga Saramago do literackiego sukcesu była oryginalna. O ile przyznanie Nagrody Nobla w zaawansowanym wieku nie jest niczym dziwnym (Saramago miał wtedy 76 lat), o tyle zyskanie popularności w wieku 60 lat jest dość nietypowe, a tyle liczył sobie pisarz w chwili wydania powieści Baltazar i Blimunda (1982), która przyniosła mu światową sławę i która stała się kanwą libretta opery pt. Blimunda.
Dokonywane przez Saramago w powieściach eksperymenty formalne i językowe wielu czytelników przyjmowało przychylnie, ale byli i tacy, którzy krytykowali za nie pisarza. Zerwanie z tradycyjnymi sposobami narracji, interferencja mowy zależnej, niezależnej i pozornie zależnej, wymieszanie różnych planów czasowych, współistnienie obok siebie realizmu i fantastyki spowodowały, że pisarza uznano za postmodernistycznego destruktora narracji.
Charakterystyczne dla powieściopisarstwa Saramago jest także stosowanie gier intertekstualnych w narracji pojawiają się cytaty literatury, nawiązania do poprzednich utworów pisarza, rozprawy metaliterackie, pastisze. Inspiracje tematyczne czerpie Saramago często z religii i historii Portugalii ujmowanej z dystansem, swobodą, dlatego nie można utworów tych traktować jako tradycyjnych powieści historycznych. Saramago podejmuje dyskurs z ojczystą przeszłością i narodowymi mitami. Także autor powieści O Ano da morte de Ricardo Reis (1984), A jangada de pedra (1986), História do Cerco de Lisboa (1989), Ewangelia według Jezusa Chrystusa (1991), Ensaio sobre a Cegueira (1995), sztuk teatralnych A Segunda vida de Francisco de Assis (1987), In Nomini Dei (1993), dzienników Cadernos de Lanzarote (1994).
Seria: Mistrzowie literatury
278 str., oprawa twarda, obwoluta, format 135x205
Stan b.dobry
Wyd.: Rebis, 1999
ISBN 83-7120-831-6 |
