Tytuł oryginału:
Green Hills of Africa
Tłumaczenie: Bronisław Zieliński
Zielone wzgórza Afryki to obfitująca w autentyczne realia i epizody relacja z odbytej przez Ernesta Hemingwaya, na przełomie roku 1933 i 1934, wyprawy do Afryki Wschodniej. Egzotyka opisywanych pejzaży i oszałamiające bogactwo flory i fauny afrykańskiej sprawiają, że opowieść uznawana jest za jeden z najpiękniejszych opisów przyrody afrykańskiej w całym piśmiennictwie naszego wieku.
W
Zielonych wzgórzach Afryki Hemingway chciał opowiedzieć o kraju, który zafascynował go całkowicie, o przygodach łowieckich, o ludziach i zwierzętach, stwarzając przy tej okazji swój własny znakomity, soczysty, chwilami ironiczny, bardzo prawdziwy autoportret. I to jest jedna z najcenniejszych rzeczy w tej książce, którą tak lubił i która jest, jak sam powiedział, książką „absolutnie prawdziwą”, dającą wierny obraz kraju i przygód autora, wielkiego pisarza, wielkiego myśliwego, wielkiego miłośnika Afryki.
- Cześć pierwsza: Łowy i rozmowa
- Cześć druga: Łowy wspominane
- Cześć trzecia: Łowy i niepowodzenia
- Część czwarta: Łowy jako szczęście
Ernest Hemingway (1899-1961) — wybitny pisarz amerykański, laureat literackiej Nagrody Nobla w 1954 r. Wykształcenie średnie. Dziennikarz. W 1918 r. pojechał jako ochotnik na front włoski, gdzie został ciężko ranny. W roku 1921 przebywał w Europie, najdłużej w Paryżu, gdzie uczestniczył w życiu cyganerii artystycznej.
W 1928 r. zamieszkał w Key West na Florydzie. W 1937 r. korespondent w czasie wojny domowej w Hiszpanii. W 1941 r. osiadł pod Hawaną na Kubie. Dowódca samodzielnego oddziału zorganizowanego przez siebie we Francji (1944). W 1959 r. przeniósł się do Ketchum w stanie Idaho (USA), gdzie popełnił samobójstwo. Był także zapalonym myśliwym, rybakiem, bywalcem corridy.
Twórczość Hemingwaya zyskała ogromną międzynarodową popularność, wiele w niej elementów autobiograficznych. Uważa się go za przedstawiciela ogarniętego pesymizmem po przeżyciach I wojny światowej tzw. straconego pokolenia (lost generation), a debiutancką powieść
Słońce też wschodzi (1926, wydanie polskie 1958) za manifest generacji.
Pożegnanie z bronią (1929, wydanie polskie 1931) ma wymowę zdecydowanie antywojenną.
Komu bije dzwon (1940, wydanie polskie 1957) jest pochwałą heroizmu i poświęcenia w walce ze złem (faszyzm).
Męską postawę wobec życia i sens samotnej walki z losem propaguje
Stary człowiek i morze (1952, wydanie polskie 1956).
Śmierć po południu (1932, wydanie polskie 1971) ukazuje różne aspekty corridy.
Zielone wzgórza Afryki (1935, wydanie polskie 1959),
Śniegi Kilimandżaro (1936, wydanie polskie 1956),
Wyspy na Golfsztromie (wydanie polskie 1970) podejmują nurt przygody, związanej także z afrykańskimi safari. Ponadto w polskich przekładach m.in.:
49 opowiadań (1938, 1964),
Śmierć po południu (1971),
Sygnowano: Hemingway. Artykuły i reportaże 1920-1956 (1973),
Rajski ogród (1989),
Lew miss Mary i inne opowiadania (1992),
Opowiadania (1993).
Gato
Seria: Naokoło świata
176 str., oprawa miękka, format 145x200
Stan: b. dobry
Wyd.: Iskry, 1987
ISBN: 83-207-0622-X
