Ozimina - Wacław Berent
Ozimina rozpoczyna się w salonie baronostwa Niemanów, gdzie na wielkim przyjęciu zgromadzeni są przedstawiciele warszawskiej plutokracji, arystokracji i inteligencji. Wśród nich znajdują się konspiratorzy polityczni i ideolodzy lewicowi. Rolę obserwatora środowiska pełni młoda przyjaciółka pani domu, Nina.
W środku nocy pada wieść o wybuchu wojny rosyjsko-niemieckiej. Akcja powieści przenosi się na Powiśle. Rewolucyjny pochód, prowadzony przez poznanych w salonie konspiratorów zostaje zatrzymany przez carską policję. Zgodnie z przesłaniem autora aresztowani będą "ziarnem ozimym" wolności.
Ozimina to powieść eksperymentalna, trzecia w jego dorobku Wacława Berenta, po raz pierwszy opublikowana w 1911 r. Interpretatorzy tej powieści podkreślają zwykle jako najbardziej istotne i ciekawe jej cechy konstrukcyjne tj. dramatyzację, dialogowość i polifoniczność - w końcu nie dziwota - autor przecież był znanym powieściopisarzem i tłumaczem okresu modernizmu i był obok Władysława Reymonta głównym przedstawicielem realizmu w literaturze Młodej Polski. Bezspornie doceniano eksperymentalną formę powieści, natomiast treść odczytywano jako wypowiedź polityczną autora i zależnie od poglądów publicysty tak oceniano książkę, jednakże za postać aroganckiego rosyjskiego pułkownika oskarżano Berenta o zdradę narodową. Autor spodziewał się takiej reakcji, dlatego mocno umotywował pojawienie się tej postaci w salonie.
Seria: Kolekcja prozy polskiej XX wieku
270 str., oprawa twarda, format 130x200
Stan: b.dobry (-) delikatne przybrudzenia okładki
Wyd.: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1995
ISBN: 83-0602-430-3 |
