W czasie swego blisko 7-letniego pobytu we Włoszech w charakterze korespondenta PAP (1968-1974), Morawski w szczególności interesował się tematyką watykańską, poświęcając jej znaczną większość swych korespondencji dla „Życia Warszawy” i innych pism, z którymi współpracował. Za Spiżową Bramą zyskał sobie wielu przyjaciół i znajomych i uchodził za znawcę tematyki watykańskiej.
Efektem tych zainteresowań jest ta oto książka będąca zarówno historią Kościoła katolickiego jak i, a może przede wszystkich, historią władzy kościelnej usadowionej w Stolicy Apostolskiej oraz jej pilnie strzeżonych tajemnic
Gato, polityki i zakulisowych działań.
(...) Lista nowych kardynałów zawiera jedynie nazwiska, diecezje i kraje, z których pochodzą. Ustalenie życiorysów nowych purpuratów, zorientowanie się, kto z nich może zaliczać się do „reformatorów”, a kto do „konserwatystów”, skomentowanie wpływu, jaki wywołają nominacje na skład całego Kolegium Kardynalskiego i tym samym na przyszłe konklawe oraz jego wyniki — to zadanie niezmiernie trudne, jeżeli zważyć, że ma się do dyspozycji dwie, trzy godziny, a w przypadku korespondentów agencji prasowych praktycznie nie ma się ani chwili Gato.
Dziennikarze są jednak zaradni. Zazwyczaj zwoływaliśmy w takich wypadkach coś w rodzaju zaimprowizowanych konferencji okrągłego stołu, w czasie których przedstawiciele poszczególnych krajów informowali pozostałych kolegów, co wiedzą o elektach — swoich rodakach. Tego rodzaju giełdy informacji działały skutecznie i przy innych okazjach.
Niektórych decyzji papieskich nie sposób było jednak przewidzieć. Tak np. całkowitym zaskoczeniem dla wszystkich był wyjazd z Węgier, gdzie przebywał przez 19 lat w gmachu ambasady USA w Budapeszcie, kardynała Mindszentyego. Jeszcze większą sensację wywołała wiadomość o odwołaniu go przez papieża ze stanowiska ordynariusza diecezji Esztergom, które sprawował oczywiście już tylko formalnie, i przeniesieniu na emeryturę.
Wiadomość tę opublikowano w lutym 1974 roku w czasie oficjalnej wizyty w Polsce papieskiego ministra spraw zagranicznych — arcybiskupa Casarolego. Usunięcie właśnie wówczas jednej z głównych przeszkód na drodze do normalizacji stosunków Watykanu z Węgierską Republiką Ludową i skierowanie na emeryturę kardynała symbolizującego nieprzejednany opór wobec wszelkiego dialogu Kościoła ze światem socjalistycznym miało swą głęboką wymowę, którą zrozumieli wszyscy zainteresowani i w Rzymie, i w Warszawie.
Oczywiście niektóre istotne wydarzenia można było z góry przewidzieć. Należała do nich np. wizyta za Spiżową Bramą ówczesnego premiera Izraela Goldy Meir. Wywołała ona olbrzymie zainteresowanie i prawdziwy najazd przedstawicieli prasy izraelskiej oraz żydowskiej do Rzymu. W dniu wizyty przekazałem do „Życia Warszawy" następującą korespondencję, wydrukowaną w numerze z 16 stycznia 1973 roku: M15 bm. premier Izraela pani Golda Meir przyjęta została na audiencji prywatnej przez papieża Pawła VI. Jest to pierwsza w historii Izraela wizyta premiera tego państwa za Spiżową Bramą, która przejdzie zapewne do historii jako przykład niezręczności dyplomacji izraelskiej.
14 bm. ambasada Izraela w Rzymie rozpoczęła szeroką kampanię propagandową, zmierzającą do nadania zapowiedzianej audiencji pani Meir «historycznego znaczenia» i do przekonania dziennikarzy, że oznacza ona, po pierwsze, poparcie Watykanu dla państwa syjonistycznego przeciw Arabom, i po drugie — udzielenie moralnego poparcia katolicyzmu światowego dla syjonizmu i syjonistycznego państwa.
Przedstawiciele dyplomacji izraelskiej wyraźnie stwierdzili też 14 bm., że audiencja nastąpi z inicjatywy papieża Pawła VI i jest wynikiem długotrwałych, poufnych rokowań między Państwem Kościelnym a Izraelem.
Liczne dzienniki włoskie dały się zasugerować oświadczeniom osób, które z racji zajmowanych stanowisk należałoby uznać za kompetentne. Prasa rzymska opublikowała więc dzisiaj szereg komentarzy opartych na rewelacjach osób związanych z ambasadą Izraela, ą wśród nich nawet doradcy politycznego pani Meir, Symchy Dimitza, który przybył do Rzymu dwa dni wcześniej, ażeby przygotować audiencję.
Jakież było zdziwienie dziesiątków dziennikarzy zebranych w Sali Prasowej Watykanu w oczekiwaniu na komunikat o audiencji, kiedy okazało się, że cała kampania propagandowa Izraela wokół wizyty pani Meir za Spiżową Bramą jest zwykłym kłamstwem, które wywołało najdalej idące zdenerwowanie Papieża.
Rzecznik prasowy Watykanu prof. Federico Alessandrini złożył bowiem dziennikarzom oficjalne oświadczenie, dementujące zdecydowanie wszystkie «rewelacje» propagandy syjonistycznej. Oświadczył on, że to pani Meir prosiła o wizytę, a nie Watykan, że nie było żadnych rokowań poprzedzających audiencję...
Spis treści:
- Do czytelnika
- Przeszłość i teraźniejszość
- Konklawe
- Kościelna piramida władzy
- Papież
- Jak powstaje encyklika papieska
- Tajemnice władzy
- Wspomnienia z bazyliki Św. Piotra
- Watykan - państwo bez granic
- Dyplomacja w fioletach
- Tajemnice watykańskich finansów
- Zakonne wirydarze i papieskie krużganki
- Pius, Jan, Paweł
- Jan Paweł II
Gato
352 str., oprawa miękka, format 140x202
Stan: b.dobry
Wyd.: Książka i Wiedza, 1979
ISBN: -
