"Wiersze" to zbiór utworów Adama Mickiewicza podzielony na podzbiory:
"Okres wileńsko-kowieński", zawierający najwcześniejsze dzieła wieszcza; "Ballady i romanse", których wydanie w 1822 r. zapoczątkowało romantyzm w Polsce; "Okres rosyjski" - wiersze powstałe po przymusowym opuszczeniu Polski przez Mickiewicza; "Sonety" - najpiękniejsze polskie wiersze miłosne; "Sonety krymskie" napisane podczas podróży na Krym; "Okres emigracyjny" - utwory napisane głównie w Paryżu; "Zdania i uwagi" - krótkie, często dwuwersowe i ironiczne komentarze opisujące stereotypy, wartość nauki etc; "Wiersze okolicznościowe z okresu filomackiego" - utwory napisane na specjalne okazje dla przyjaciół Autora.
Najpiękniejsze z nich to "Ballady i romanse" oraz "Sonety miłosne". Panuje wśród Polaków opinia, że Mickiewicz jest najlepszym pisarzem romantyzmu, ale zaskoczył mnie mimo to darem dobierania słów i tworzenia nastroju. Wiele razy zamyśliłam się nad powodami powstania właśnie takiej metafory czy porównania. Ukłony dla Autora.
Powinniśmy poznawać więcej utworów Mickiewicza. Poza powszechnie znanymi: "Niepewnością", "Do M***", "Odą do młodości", wieszcz pozostawił po sobie o wiele więcej zasługujących na uwagę wierszy, ballad i sonetów.
Zaskakujące jest, jak wiele cytatów z dzieł Adama Mickiewicza przeszło do mowy potocznej. Używamy fragmentów wielkich dzieł nie wiedząc o tym. Czytając "Wiersze" można się przekonać, że to właśnie wieszczowi zawdzięczamy takie sformułowania jak "nocne Polaków rozmowy", "matka Polka" i wiele innych. 
Spis treści Okres wileńsko-kowieński (1817-1824) Ballady i romanse Okres rosyjski (1824-1829) Sonety Sonety krymskie Okres emigracyjny (1829-1855) Zdania i uwagi Wiersze okolicznościowe z okresu filomackiego 
|