Spis treści: Trzecia wyprawa Wenezuela - ziemia zatruta naftą Peru - potomkowie Atahualpy Kolumbie - niepokój mieszka w górach Ekwador - na szarym końcu listy Boliwia - żebrak na złotym krześle Argentyna - "Baires" i dobrotliwe stepy Paragwaj - tragiczna Arkadia Chile - szaleństwo geografii Urugwaj - kłopoty zamorskiej szwajcarii Brazylia - czy Bóg jest Brazylijczykiem Trzy Gujany - dodatek do kontynentu Osiemdziesięciu z jachtu "Granma" Mirosław Azembski (ur. 3 maja 1923 r. w Warszawie, zm. 27 maja 1988 r. tamże), polski reportażysta, dziennikarz i publicysta.
Autor reportaży krajowych i zagranicznych oraz tekstów publicystycznych. Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, ukończył też kurs dziennikarstwa Związku Zawodowego Dziennikarzy RP (późniejsze Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich). W latach 1946-1947 pracował w Przedsiębiorstwie Handlu Zagranicznego Varimpex. Od 1947 do 1952 r. w Polskiej Agencji Prasowej, gdzie specjalizował się w tematyce krajowej (był m.in. sprawozdawcą sądowym). Od lutego 1952 r. do 1960 r. był członkiem redakcji tygodnika "Świat", pracując w sekretariacie redakcji i dziale reportażu krajowego (od grudnia 1956 r. był jego kierownikiem). W latach 1960-1962 publikował w dziale polityki wewnętrznej Agencji Robotniczej. Od 1962 do 1976 r. w Zespole Programu Telewizyjnego Komitetu ds. Radia i Telewizji, m.in. w latach 1967-1971 korepondent Polskiego Radia i Telewizji w Paryżu. W latach 1976-1977 kierownik działu zagranicznego w "Głosie Pracy". Od 1977 do 1985 r. kierownik działu zagranicznego "Expressu Wieczornego". Od 1985 r. na emeryturze.
Członek: Związku Zawodowego Dziennikarzy RP, Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (1951-1982), Stowarzyszenia Dziennikarzy PRL, ZAiKSu, PZPR (1956-1988).
Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia: "Medal 25-lecia SDP", Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, medal 40-lecia Polski Ludowej.
Jego pierwsza żona, Alina Azembska, była m.in. redaktorem naczelnym miesięcznika "Morze". Syn Robert (ur. 1964) jest dziennikarzem ekonomiczno-finansowym. Twórczość (wybór) Atak na Jastarnię (1954) Czy Stanisław Talarek musiał umrzeć? (wespół z Lucjanem Wolanowskim; Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1955; Wyd. Kraj 1955) Krzyże i korona. Reportaż znad ujścia Wisły (Iskry 1956) Malavita (Iskry 1960; seria: "Naokoło świata") Pożegnanie z białym kaskiem (Iskry 1962, seria: "Świat się zmienia") Un gigante de acero revive a Cracovia: Nowa Huta, simbolo de Polonia (Hawana 1962) Sprzymierzeni z Jehową. Opowieści biblijne (ilustr. Antoni Uniechowski; Nasza Księgarnia 1963) Mój kapitan (Książka i Wiedza 1964) Zaczęło się w Lipcu (Nasza Księgarnia 1964) Inny świat (Nasza Księgarnia 1966) Powrót do Rio (Książka i Wiedza 1967) Łużyckie wędrówki (Nasza Księgarnia 1973) Wiraże nad Sekwaną (Iskry 1976) Pod sztandarem proroka (ilustr. Gabriel Rechowicz; Nasza Księgarnia 1967, 1978) Ludzie bez twarzy (Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1978; seria: "Sensacje XX wieku") Pod szafotem (Iskry 1978, seria: "Łowcy sensacji") Paryskie ABC (Iskry 1982, ISBN 83-20-7049-1-X) Zagadki naszego czasu (Wydawnictwa Radia i Telewizji 1989, ISBN 83-21-2052-6-7) 
|