Tytuł oryginału:
To whom the bell tolls
Tłumaczenie: Bronisław Zieliński
Komu bije dzwon to najsłynniejsze i najbardziej ambitne artystycznie dzieło Ernesta Hemingwaya. Ukończone latem roku 1940, wykorzystywało obserwacje i doświadczenia pisarza wyniesione z dwukrotnego, w sumie kilkunastomiesięcznego pobytu w ogarniętej wojną domową Hiszpanii. Autor nakreślił w tej powieści wspaniałe portrety psychologiczne. Ludzki wymiar toczącej się walki, ludzkie słabości i załamania, a także nieupozowane, powszednie bohaterstwo walczących w obronie republikańskiej wolności partyzantów sprawiają, że powieść Hemingwaya wytrzymała próbę czasu. O wartości artystycznej tej powieści decyduje przede wszystkim siła opisów batalistycznych, a nade wszystko przejmująca uczuciową subtelnością i szlachetnością historia tragicznie unicestwionego uczucia, jakie rozwinęło się między protagonistą powieści, Robertem Jordanem (charakteryzującym się wieloma cechami postawy samego autora) a Marią - "Króliczkiem", ciężko skrzywdzoną przez okrucieństwo żołdackie młodą dziewczyną. Powieść uznana została za jedno z najdojrzalszych dzieł batalistycznych i za jedną z najświetniejszych powieści miłosnych XX wieku.
Ernest Hemingway (1899-1961), wybitny pisarz amerykański. Laureat Nagrody Nobla 1954. Wykształcenie średnie. Dziennikarz. W 1918 pojechał jako ochotnik na front włoski, gdzie został ciężko ranny. W 1921 przebywał w Europie, najdłużej w Paryżu, gdzie uczestniczył w życiu cyganerii artystycznej.
W 1928 zamieszkał w Key West na Florydzie. W 1937 korespondent w czasie wojny domowej w Hiszpanii. W 1941 osiadł pod Hawaną na Kubie. Dowódca samodzielnego oddziału zorganizowanego przez siebie we Francji (1944). W 1959 przeniósł się do Ketchum w stanie Idaho (USA), gdzie popełnił samobójstwo. Był także zapalonym myśliwym, rybakiem, bywalcem corridy.
Twórczość Hemingwaya zyskała ogromną międzynarodową popularność, wiele w niej elementów autobiograficznych. Uważa się go za przedstawiciela ogarniętego pesymizmem po przeżyciach I wojny światowej tzw. straconego pokolenia (lost generation), a debiutancką powieść Słońce też wschodzi (1926, wydanie polskie 1958) za manifest generacji.
Pożegnanie z bronią (1929, wydanie polskie 1931) ma wymowę zdecydowanie antywojenną. Komu bije dzwon (1940, wydanie polskie 1957) jest pochwałą heroizmu i poświęcenia w walce ze złem (faszyzm).
Męską postawę wobec życia i sens samotnej walki z losem propaguje Stary człowiek i morze (1952, wydanie polskie 1956). Śmierć po południu (1932, wydanie polskie 1971) ukazuje różne aspekty corridy. Zielone wzgórza Afryki (1935, wydanie polskie 1959), Śniegi Kilimandżaro (1936, wydanie polskie 1956), Wyspy na Golfsztromie (wydanie polskie 1970) podejmują nurt przygody, związanej także z afrykańskimi safari.
Ponadto w polskich przekładach m.in.: 49 opowiadań (1938, 1964), Śmierć po południu (1971), Sygnowano: Hemingway. Artykuły i reportaże 1920-1956 (1973), Rajski ogród (1989), Lew Miss Mary i in. opowiadania (1992), Opowiadania (1993).
Seria: Biblioteka powszechna (BP)
579 str., oprawa miękka, format 130x200
Stan: b.dobry (-) delikatne otarcia i przykurzenia okładki
Wyd.: Czytelnik, 1967
ISBN: -
