Spis treści:
Przedstawiamy czytelnikom tę książkę
I. Kilka słów o historii przestankowania
II. Ogólne wiadomości o przestankowaniu
III. Znaki przestankowe
Kropka
Średnik
Dwukropek
Przecinek
Myślnik
Wielokropek
Nawias
Pytajnik
Wykrzyknik
Cudzysłów
Inne znaki
Zbieg znaków przestankowych
IV. Jak korzystać ze znaków przestankowych
Trudna sztuka stawiania kropki
Zabarwiamy wypowiedź
Dzielimy szeregi
Wydzielamy wtrącenia
Dzielimy zdanie
V. Układ tekstu, wyróżnienia, interpunkcja w szczególnych wypadkach
Słownik
Wykaz cytowanych źródeł
Przedstawiamy czytelnikom tę książkę
Książka, którą Czytelnikowi przedstawiamy, traktować będzie o wszystkich znakach interpunkcyjnych, a nie tylko o przecinku. Wyraz “przecinek" w tytule ma charakter jakby symboliczny, bo kto stara się prawidłowo stosować znaki interpunkcyjne, ten przecinka używa najczęściej i z nim ma kłopotu najwięcej.
Dla większości piszących rozmieszczenie znaków przestankowych jest mniej lub więcej obojętne. Przecinki stawia się ,,na wy czucie", powodując się swoiście odczuwaną potrzebą dzielenia tekstu. Niektórzy opierają się na błędnych wskazaniach, że pewne wyrazy spójniki, przyimki, zaimki — wymagają poprzedzenia ich przecinkiem, inne przecinka przed sobą nie znoszą. Pospolite jest mniemanie, że przed że, który, jeżeli, gdy stawia się przecinek, przed i nigdy się nie stawia.
Takiej reguły nie ma. Przestankowanie związane jest z treścią, jest zewnętrznym wyrazem ukształtowania myśli, logicznej konstrukcji. Znaki przestankowe są dla czytającego ważnymi sygnałami nie tylko, jak interpretować tekst, ale jak go rozumieć. Oto prosty przykład zależności sensu zdania od miejsca postawienia przecinka:
Wyszedł szybko, zapinając po drodze guziki płaszcza. Wyszedł, szybko zapinając po drodze guziki płaszcza.
Zakorzenił się pogląd, że zasady przestankowania są bardzo zawiłe i dla przeciętnego człowieka nader trudne do opanowania. Nasza książka próbuje ten pogląd podważyć, a na jego miejsce zaszczepić przekonanie, że umiejętność przestankowania jest dowodem umiejętności logicznego myślenia i świadectwem kultury języka.
Starając się, aby nasza książka możliwie jak najlepiej spełniła swoje zadanie, rozwinęliśmy temat dość szeroko i przedstawiliśmy go w różny sposób, aby każdy z Czytelników mógł z tej książki korzystać tak, jak mu wygodniej.
Najpierw umieściliśmy dwa rozdziały wprowadzające: I — o historii interpunkcji, II — o ogólnych zasadach przestankowania.
Rozdział III jest najważniejszy — przedstawione są w nim po kolei wszystkie znaki przestankowe. Każdy znak omówiony jest najpierw ogólnie, potem podane są zasady stosowania go. Dla wygody zasady są ponumerowane kolejno; w niektórych wypadkach zaszła konieczność wyjaśnienia zasady głównej zasadami szczegółowymi — wtedy zasady szczegółowe noszą numer zasady głównej z kolejną literą alfabetu. Po każdej zasadzie następuje wytłumaczenie jej, poparte przykładami. Oprócz przykładów rozwiniętych znajdzie tu Czytelnik także przykłady schematyczne, wyróżnione graficznie, które w jak najprostszy sposób ilustrują omawianą zasadę.
Rozdział IV pokazuje, jak praktycznie stosować podane w rozdziale III zasady. Redaguje się tu tekst opowiadający o pewnym wydarzeniu, rozważa różne warianty sformułowania tej samej treści. Oczywiście każdy z tych wariantów wymaga zastosowania innej interpunkcji.
Rozdział V zawiera wiadomości uzupełniające.
Osobną część książki stanowi słownik. Korzystać z niego mogą raczej ci, którzy znają już zasady podane w rozdziale III i tylko doraźnie szukają szybkiego wyjaśnienia wątpliwości. W słowniku są alfabetycznie ułożone wyrazy w jakiś sposób związane z tymi zasadami, te wyrazy, które najczęściej sygnalizują piszącemu potrzebę postawienia jakiegoś znaku przestankowego. Tym wyrazom nie towarzyszą jednak reguły, lecz przykłady-wzorce, w których użyto tak lub inaczej takich czy innych znaków przestankowych. Piszący porównuje zdanie, które sam pisze; z jednym z przykładów-wzorców i według interpunkcji we wzorcu rozmieszcza znaki przestankowe we własnym zdaniu. Jeśli wybrał właściwy przykład, nie powinien popełnić błędu. Po wzorcu podano w nawiasie numer reguły, zamieszczonej w rozdziale III, którą w danym wypad ku należy się posłużyć.
256 str., oprawa miękka, format 100x140
Stan: b.dobry (-) minimalne otarcia i przybrudzenia okładki
Wyd.: Wiedza Powszechna, 1973
ISBN: -
